Alles er laten zijn

Alles er laten zijn, wat is dit moeilijk voor Alex. Alex gaat voor de 4e keer mee voor een TriA® wandelcoach sessie. Hij komt vanuit een burn-out en werkt voor 80%. Hij vindt het nog steeds lastig wanneer hij tijdens een situatie op zijn werk onrustig wordt. Hij is het overzicht dan kwijt en vervolgens komt er geen werk meer uit zijn handen. ‘De opbouwperiode heeft lang genoeg geduurd!’ zegt hij. Alex is gefrustreerd en heeft allerlei oordelen over zichzelf. ‘Ik voel me een zeurpiet’ zegt hij zuchtend.

praktijkvoorbeeld Alex wandelcoaching nederlandAlex zijn ‘kronkels’

Halverwege onze wandeling ligt er naast het pad een grote hoop met afgebroken takken en stammetjes. Ze liggen er lang. Heel lang! In het midden van de takken is een ruimte waar Alex precies kan staan. Ik vraag hem met gesloten ogen voor te stellen, dat het zijn oude gedachten, patronen en overtuigingen zijn. Inclusief de oordelen die hij steeds over zichzelf heeft. Ik herhaal enkele keren wat hij  allemaal over zichzelf zegt en hoe hij zich daarmee ‘in de tang houdt’ en ‘naar beneden haalt’. Langzaamaan voelt hij wat dat met hem doet. Een gevoel van verkramping en onrust in zijn lichaam is de reactie. Het simpelweg zien en het laten ervaren is al voldoende. Gaandeweg wordt de ontspanning voelbaar. Na het openen van zijn ogen, kijkt hij naar de takken en zegt hij glimlachend: ‘Eigenlijk zijn ze heel mooi die kronkels.’

Acceptatie en rust

Wat fijn de ervaring van dat moment. ‘De kronkels’, overtuigingen en oordelen, die er helemaal mogen zijn. Heel veel rust ontstaat er door die ervaring. Daar gaat het namelijk om; accepteren dat je jezelf niet mooier voor hoeft te doen dan wie je bent. Niet groter hoeven te maken dan je je voelt. Niet hoeven te voldoen aan de ‘regels’ van je omgeving, etc. Gewoon weten dat al je eigenschappen er mogen zijn.

Zou het niet fijn zijn als we de kronkels altijd zo zichtbaar langs het pad zouden zien liggen? Kronkels die er mogen zijn!